high fidelity

She was born with a gift of laughter, and a sense that the world was mad

lunes, marzo 28, 2005

moon river

moon river, wider than a mile, I'm crossing you in style some day. oh, dream maker, you heart breaker, wherever you're going I'm going your way. two drifters off to see the world. there's such a lot of world to see. we're after the same rainbow's end-- waiting 'round the bend, my huckleberry friend, moon river and me.

(make me strong, m.g.)

deja que tu corazón te muestre el camino

Escucha
la canción que hay en ti.
Está allí,
en todo lo que llena
tus ojos de estrellas
y alegra tu corazón.
Escucha
tus sentimientos
y oirás
quién eres
y qué debes hacer.
Escucha
tus anhelos
y sabrás
dónde encontrar
aquello que estás buscando
Escucha
la sabiduría de tu alma.
Está intentando conducirte
hacia tu destino.
Escucha
la canción que hay en ti
y tu vida
se poblará de armonía.
Serás
el que estabas destinado a ser.
Estarás completo
y en paz
y más feliz
de lo que nunca has estado
si tan sólo
Escuchas
la canción que hay en ti.
Nancy Sims

(enviado por anna el 28-03-05 a las 16:30h)

domingo, marzo 27, 2005

in wonderland

'Begin at the beginning,' the King said gravely, 'and go on till you come to the end: then stop.'

domingo, marzo 20, 2005

para soñar y esperar...

What’s the best thing in the world?
June-rose, by May-dew impearled;
Sweet south-wind, that means no rain;
Truth, not cruel to a friend;
Pleasure, not in haste to end;
Beauty, not self-decked and curled
Till its pride is over-plain;
Love, when so, you’re loved again.
What’s the best thing in the world?

.... Something out of it, I think.

Elizabeth Barrett Browning (maribel, 22 marzo 2005)

for the singer too

Sírvete entre tanto
lo que te apetezca.
Redimirte quiero,
más sin sobresaltos.

Sobre los tejados se escapa la tarde,
humo de un cigarro que fuma Gardel.
En el dulce licor que me hiere salvaje,
en los garabatos que hago en el mantel.

Y esperaré, y si no vuelves,
bajo el olivo me quedaré dormido.
Esperaré por si te pierdes.
Saldrá la luna fanalico encendido.

Te regalo mi capa,
mi capa de color grana,
mi triste sonrisa alzada en las ramas,
en los gallardetes, en las banderolas.
yo te haré un vestido de un rojo amapola.

···

Nana del marinero, nudo de antojos,
que nadie te amará tanto como yo.
Si ahora pudiese estar mirando tus ojos,
¿iba a estar escribiendo aquí esta canción?

Y esperaré, y si no vuelves,
bajo el olivo me quedaré dormido,
y dormiré entre libros prohibidos,
al olvido de un tiempo que añoro,
el que viví contigo,

Mi caballo negro, yo te lo regalo.
Carbón, ramas secas al enamorado.
Perdonarte quiero,
más no tengo prisa.
Disculpa un momento,
que me desenredo.

Sírvete entre tanto
lo que te apetezca.
Redimirme quiero,
más sin sobresaltos.

Tuyo es el triunfo.
Sabor amargo
del seco fruto
del desencanto.

Laurel del triunfo.
Sabor amargo
del seco fruto
del desencanto.

Carbón y ramas secas, Manolo García

sábado, marzo 19, 2005

for the singer

pensa en mi, menuda pensa en mi,
quan les bruixes t'esgarrapin de matí;
no et faré més tebi el fred
ni més dolç el cafè amb llet
però pensa en mi, menuda pensa en mi.
pensa en mi quan no t'arribi el sou
o quan t'arrambin en el metro a quarts de nou.
i porta'm brodat de la teva brusa
o pintat en el teu somriure vermell
engronxa'm a les teves arracades
o volta'm amb els teus anells i...
deixa'm venir amb tu, deixa'm venir
deixa'm anar on vas, deixa-m'hi anar
menuda entre goig i pena
abraçat contra el poema
que llegeixes d'amagat.
s'aixecarà mandrosa la ciutat
quan marquis l'hora i obris
les finestres del despatx
i t'espolsis els ocells
que fan niu als teus cabells
et diu el cor que l'ocell engabiat mor.
ells em duen a les plomes somnis i batecs
quan repiquen els meus vidres els seus becs.
i em conten la història blanca i menuda
que entre quatre parets es marceix
diuen que es mor la primavera
quan no pot anar de passeig...
deixa'm venir amb tu, deixa'm venir,
deixa'm anar on vas, deixa.m'hi anar
menuda i encén la cara
PENSA QUE TENIM ENCARA
EL CAMÍ DELS TEUS OCELLS
PER VOLAR-LO TU I JO AMB ELLS.
j. m. serrat

domingo, marzo 06, 2005

pesadilla en el parque de atracciones

quiero que sepas que ya me esperaba
que esto ocurriera y que no pasa nada
que sólo me da la razón y que he estado aprendiendo
de cada momento que he estado contigo
y pienso aplicar contra mis enemigos
tus tácticas sucias de acoso y derribo
que también he sacado algo bueno de todo este enredo
y quiero que sepas que espero que acabes colgando de un pino
cuando veas lo imbécil que has sido
cuando veas que lo has hecho fatal
y que quiero que sepas que ha sido un infierno estando contigo
que el infierno es lo más parecido, te pareces un poco a satán
quiero que sepas que me he acostumbrado
a tus putas escenas de "ahora me largo"
lárgate ya de verdad que sería una suerte
si no vuelvo a verte en los próximos años
por mí que podrías tirarte de un tajo
que ya lo que hagas me trae sin cuidado
si me pongo a pensarlo un momento creo que lo prefiero
así que ya sabes que espero que acabes pegándote un tiro
cuando veas lo imbécil que has sido
cuando veas que lo has hecho fatal
y que quiero que sepas que ha sido un infierno estando contigo
que por poco no acabas conmigo
pero soy difícil de matar
y que quiero que sepas que ha sido un infierno estando contigo
que el infierno no es tanto castigo
te pareces bastante a satán

j

...

todo es una puta mierda:
sigo viviendo para tocar los cojones.

(tanto talento,
tanta desgana,
tantas vidas por matar)

say it loud, I'm freak and I'm proud!


withmary Posted by Hello

maribel

hay que esperar el desfile
de las borrascas y las profecías
hay que esperar que nazca de la luna
el pájaro mesías.
todo tiene que llegar.

g. diego

viernes, marzo 04, 2005

+ brandy alexander

—Quién seas tú, momento a momento, no es más que una historia —decía Brandy.
Lo que yo necesitaba era una nueva historia.
—Déjame hacer por ti lo que las hermanas Rhea hicieron por mí —decía Brandy.
Dame coraje.
Flash.
Dame corazón.
Flash.

jueves, marzo 03, 2005

aunque no lo recordara lo había escrito yo

así empieza...

"Del subnormal mundo de las personas normales cada cual destaca por alguna virtud exclusiva. Cuidado. La masa confunde.
He conocido a virtuosos de las más variadas disciplinas: comerse las uñas, unir un cigarro con otro sin apenas respirar, anular sistemas operativos por simple contacto con un ordenador, ponerse los calcetines al revés, fundir bombillas con la mente, contar mentiras, buscar excusas, adular como quien insulta, aburrir a todo el mundo excepto a uno mismo, toser hasta la extenuación sin vomitar los pulmones, chasquear la lengua de forma irritante, balancear la pierna diez veces por segundo, poner siempre la canción equivocada, disociar caras de nombres, llegar tarde al trabajo, molestar, combinar siempre los peores colores…
Seguro que hay algo, estimado lector —mon semblable, —mon frère!, de lo que eres especialmente virtuoso. Explota tu talento. Desconfía de la normalidad. Cuidado. La masa diluye."

scaramouche

nació con el divino don de la risa y la convicción de que el mundo estaba loco